Το ημερολόγιο της Χριστίνας Μαρκάτου

Άλλη μία μεγάλη αποκλειστικότητα του Μακαρένια: Ανακαλύψαμε το προσωπικό ημερολόγιο της Χριστίνας Μαρκάτου, η οποία, όταν οι τίτλοι τέλους κάθε επεισοδίου της αγαπημένης μας «Ντόλτσε Βίτα» έπεφταν, σημείωνε τις σκέψεις της από το μακρινό 1995. Σήμερα, σας έχουμε μία σπάνια σελίδα του ημερολογίου της: Μία ημέρα από τη ζωή του Μαρκατέικου πριν το πρώτο επεισόδιο. Με άλλα λόγια, σας έχουμε το επεισόδιο Μηδέν!

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα ήταν μια μάλλον συνηθισμένη μέρα. Το πρωί ξύπνησα, έβαλα κρέμα ημέρας – φανταστική, σε 14 μέρες σου λέει, άλλος άνθρωπος, διάλεξα ένα ωραίο ταγέρ, ένα κολιέ με πέρλες και μια καρφίτσα-ερωτηματικό, και κατέβηκα για πρωινό. Η γριά είχε ήδη ξυπνήσει και έπινε τσάι με την Ντορίτα: Όταν με είδε να κατεβαίνω τις σκάλες είπε: «Άντε Χριστίνα, την βγάλαμε κι απόψε κι οι δυο μας τη νύχτα». Αφού τη διαολόστειλα μέσα απ’ τα δόντια μου, είπα στην Ασπασία να μου βάλει καφέ και να μου φτιάξει μια ομελέτα με μπέικον.

Τι το’ θέλα; Η Ντορίτα άρχισε να ουρλιάζει και μας κυνηγούσε γύρω απ’ τον καναπέ φωνάζοντας «δολοφόνοι, γουρούνιαα», και όταν της είπα ότι δεν είμαστε εμείς γουρούνια αλλά ότι παρ’ όλα αυτά κάνουν τον καλύτερο μεζέ, πήγε πάνω το παλιοκόριτσο και μου έσκισε μια ωραιότατη γούνα βιζόν που μου είχε πάρει ο μακαρίτης όταν έλειπε για δουλειές στη Ρωσία. Κι ας έλεγε η γειτονιά ότι τον είχαν δει στο Λαγονήσι εκείνη την περίοδο – να δω τι άλλο θα σκαρφιστεί η γειτονιά για να μας κρεμάσει κουδούνια.

Μετά η Ντορίτα έφυγε νευριασμένη για την Γκρινπίς, θα πήγαιναν λέει στο Πέραμα να κάνουν ανθρώπινη γυμνή αλυσίδα για να διαμαρτυρηθούν για την μόλυνση που απειλεί τους αργυροπελεκάνους και τους κορμοράνους. Η Ασπασία πήγε πάνω να φέρει τα υπογλώσσια της γριάς, εγώ πήρα τη Σασούλα να της πω τι έγινε και η γριά σούρθηκε να κλείσει τις κουρτίνες να μην βλέπει η γειτονιά. Τελικά όλα επανήλθαν σε τάξη: Η γριά ηρέμησε και κάθισε να δει «Μη μου τη μέρα Τάραττε» στον καναπέ και η Ασπασία πήγε στην κουζίνα, έβαλε μια κασέτα της Φιόνας Τζαβάρα στο κασετόφωνο και καθάριζε φασολάκια σιγοτραγουδώντας – πάντα του παράφωνο ήταν αυτό το κορίτσι. Εγώ, αφού κοίταξα στο TVΖάπινγκ, σημείωσα στην ατζέντα μου να μην ξεχάσω να δω το «Επάγγελμα Ρεπόρτερ» το βράδυ και ξεκίνησα για το εργοστάσιο.

Εκεί βρήκα τη Σόφη με τα πόδια πάνω στο γραφείο της να τραγουδάει το «Έλα μου» κι εγώ της είπα ότι αν δεν γίνει άνθρωπος σύντομα θα της το τραγουδήσει ο ΟΑΕΔ. Δεν της έχω πει ποτέ πόσο διασκεδάζω με τα καβγαδάκια μας, αλλά ασ’ την καλύτερα, μην πάρει θάρρος.

Ο Λουκάς ήταν ήδη στο γραφείο με τους ισολογισμούς και τις μακέτες. Μωρ’ τι μίζερος άνθρωπος; Καλά έλεγε η Σάσα ότι αυτός θα’ ναι ακόμα παρθένος, τάλε κουάλε με την Ασπασία. Αλλά τι να κάνω κι εγώ, η γριά μ’ έχει δασκαλέψει να του ψιλοτρίβομαι γιατί στην ουσία αυτός κρατάει το εργοστάσιο. Αλλά ώρες-ώρες μου ρχεται να του πω «Get a life βρε Λουκά μου».

Μετά με πήρε τηλέφωνο η Ντορίτα. Τελικά, αντί για την διαμαρτυρία στο Πέραμα, είχε πάει για πεϊνιρλί στη Δροσιά, κι όταν τη ρώτησα «τι ακριβώς είχε το πεϊνιρλί, καλή μου χορτοφάγα κόρη;» εκείνη είπε πως τελειώνει η τηλεκάρτα, και πως έχει κάτι πολύ σημαντικό να μου ανακοινώσει στο σπίτι. Μα το Θεό, αν μας πει πάλι ότι θα ξαναπάει Ιταλία για να συνεχίσει την Αρχιτεκτονική, θα πάω κι εγώ στη Ρώμη να τσεκάρω τι παίζει. Αν και η Ασπασία που μου είπε χθες τον καφέ (με το ζόρι, εγώ δεν ήθελα) μου είπε πως θα βρω μπελάδες στο επόμενο ταξίδι που θα κάνω. Δεν τα πιστεύω εγώ αυτά τα σολομωνικά…

Πρώτη δημοσίευση: 29/4/2014

Σχολίασε ρε σίχαμα, δε σε σκιάζομαι!

comments

Νινετα, τα 'δες αυτά;

ΟΥΦ... ΠΛΗΤΤΕΙΣ! ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΙΚΕ ΜΟΥ! ⇩